Poezja legionowa: Sierota (wspomnienie z Wolborza)

W lutym 1915 roku legioniści Józefa Piłsudskiego usadowili się w Piotrkowie, który zajęty był przez Austriaków. Przyjeżdżali oni do Wolborza będącego również w austriackich rękach by tam – jak wspominał Stefan Siniarski – uświadamiać Wolborzan i okoliczną ludność, że niepodległość Polski jest bliska. Jednym z legionistów był zapewne Józef Mieczysław Mączka – poeta i żołnierz, który pewne spotkanie w Wolborzu uwiecznił w wierszu pt. „Sierota (wspomnienie z Wolborza)„.

 

W oczy nam patrzył tak prosto i pewnie,

jakby żołnierzem był szarym od dawna…

chłopiec nieledwie – dziecina zabawna –

iż w piersiach litość wzbierała nam rzewnie.

 

Żałosną wspomnień rozedrgał w nas strunę,

którą tak krwawo zwichrzył los srogi…

On o Klimontów pytał – O te drogi,

któremi ojciec szedł pod śmierci łunę!

 

A już tam w oczach sierocych chłopczyny,

gdy słuchał twardej żołnierskiej powieści,

nie ujrzysz żalu, ni łez ni boleści –

 

jeno w nich płomień rozgorzał jedyny,

płomień, co w sercu maleńkiem wypieści

żar czynów – w życia dalekie godziny!..

 

Piotrków, w czerwcu 1915 r., Józef Mączka

Wiersz ukazał się pierwotnie na łamach „Dziennika Narodowego” w dniu 13 listopada 1915 roku.

Józef Mączka urodził się w 1888 r. w Zaleszanach.  Po wybuchu I wojny światowej w sierpniu 1914 r. wstąpił do Legionów Polskich. Nie doczekał jednak niepodległości. Zmarł 6 września 1918  r. na cholerę w Paszkowskiej Stanicy koło Jekaterynodaru. Józef Mączka był najwybitniejszym poetą legionowym. W 1917 r. wydał tomik poezji „Starym szlakiem”.

Na zdjęciu Józef Mączka. Źródło: ipsb.nina.gov.pl

Udostępnij ten artykuł swoim znajomym:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *