Poezja ludowa z Golesz: Piosenka przy kądzieli

Snuj się moja piosnko, snuj,

jak srebrna nić z motka!

Dla Jasieńka-Jasiu mój!

dla ciebie ta zwrotka.

Za góry, za lasy leć

piosneczko do niego!

Powiedz, jak go pragnę mieć,

sokoła mojego…

Już nie cieszy mnie ten świat

bez Jasieńka mego,

bo w okienku schnie mi kwiat,

schnie serce bez niego.

Pójdę, pójdę w świat, w ten kraj,

gdzie Jaś na wojence,

albo w ten zielony gaj,

i nie wrócę więcej.

A gdy wróci Janko mój,

wspomni mą piosenkę,

z oczu spłynie mu łez zdrój

na moją trumienkę.

Snuj się więc piosneczko, snuj,

jak promyczek złoty,

bo mi serce, Jaśku mój,

umiera z tęsknoty!

Walenty Sygoń z Golesz, 1884

Dodaj komentarz:

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*
*