Nowości wydawnicze: Wojny Hitlera. Od gefreitra do Führera; Warszawa literacka w okresie międzywojennym

Henrik Eberle – Wojny Hitlera. Od gefreitra do Führera

 

Po upadku reżimu nazistowskiego generał pułkownik Franz Halder wyraził opinię, że Führer nie umiał myśleć strategicznie i pod żadnym względem nie dorastał do roli wodza; był prostym gefreitrem, który nigdy nie walczył na pierwszej linii frontu. Inni twierdzili, że podczas I wojny światowej Hitler wykazał się tchórzostwem i podstępnie wyłudził Krzyż Żelazny, a na koniec wylądował w szpitalu psychiatrycznym. Na podstawie najnowszych ustaleń i dotychczas nieznanych dokumentów Henrik Eberle, renomowany badacz okresu nazistowskiego, wnikliwie lustruje te twierdzenia i uzyskuje zupełnie inny obraz. Równocześnie pokazuje, w jaki sposób doświadczenia Hitlera z pierwszej wojny wpłynęły na decyzje, jakie podejmował jako Führer. Książka „Wojny Hitlera” to pierwsza biografia ściśle łącząca gefreitra Adolfa Hitlera z przywódcą Trzeciej Rzeszy.

Henrik Eberle – niemiecki historyk, wykładowca na Uniwersytecie Marcina Lutra w Halle. Obszar jego zainteresowań obejmuje okres niemieckiej dyktatury oraz ekstremistyczne partie współczesności.


warszawa literacka


Piotr Łopuszański – Warszawa literacka w okresie międzywojennym

 

Lata dwudzieste i trzydzieste w Warszawie to okres niezwykłej erupcji talentów, barwnych historii i przemian samej stolicy. W Warszawie działali najwybitniejsi pisarze. To tutaj toczyło się różnobarwne życie artystyczne. Do dzisiaj krążą powstałe wówczas anegdoty. Autor stara się pokazać pisarzy od strony nie tylko zawodowej, ale i prywatnie, niejako w szlafroku.  Warszawscy literaci okresu międzywojennego byli ludźmi o bogatych osobowościach. Każdy z nich miał jakieś dziwactwo, coś go wyróżniało. Irzykowski nie umiał zawiązać krawata. Nosił więc tzw. krawatki, czyli niedbale zasupłane wstążki. Gałczyński i Nałkowska pisali zielonym atramentem, który dawał im natchnienie. Strug pisał na kolorowych kartkach. Boy używał maszyny do pisania i tylko poprawki dodawał ręcznie. Lubił zmieniać swoje teksty także w korektach.
Witkacy, Choromański i Giedroyć zażywali narkotyki, Dąbrowska brała strychninę. Lechoń był lekomanem. Tuwim cierpiał na agorafobię i całymi dniami nie wychodził z domu. Uniłowski i Słonimski nie mieli matury. Tuwim, Gałczyński i Broniewski nie ukończyli studiów. Broniewski i Sergiusz Piasecki siedzieli w więzieniu. Piasecki i Giedroyć mieli związki z polskim wywiadem. Witkacy, Słonimski i Jan Nepomucen Miller pojedynkowali się. Słonimski, Dołęga i Nowaczyński brali udział w bójkach. Antoni Słonimski odbił Kazimierzowi Wierzyńskiemu narzeczoną, z którą się potem ożenił. Leśmian jeździł do Warszawy z Zamościa do kochanki, tłumacząc żonie, że jedzie kupić masło warszawskie, bo zamojskie jest gorsze. Po powrocie poety do domu okazywało się, że masło ma etykietkę mleczarni z Zamościa.
Hemara we wrześniu 1939 roku zostawiła żona, Maria Modzelewska. W liście napisała mu: „Jasiu, nie gniewaj się, musiałam, zostawiam ci Józię”. Wspomniana Józia była jej matką. Takie historie na tle Warszawy międzywojnia przedstawia Piotr Łopuszański w swojej książce.

Piotr Łopuszański (ur. 1966) – pisarz, publicysta. Z wykształcenia filozof. Studiował na Uniwersytecie Warszawskim także polonistykę i historię sztuki. Jako publicysta zadebiutował w 1991 roku na łamach prasy literackiej. Publikował m.in. na łamach „Życia Warszawy”, „Przeglądu Artystyczno-Literackiego”, „Twórczości”, „Podkowiańskiego Magazynu Kulturalnego” , „Pamiętnika Literackiego”, „Stolicy” i „Skarpy Warszawskiej”. Zajmuje się badaniem życia i twórczości Bolesława Leśmiana, o którym wydał 3 książki. Ponadto opublikował m.in. biografię „Gustaw Holoubek. Filozof bycia”, oraz „Warszawę literacką w PRL” i książkę „PRL w stylu pop”.

Książki wydało wydawnictwo Prószyński i S-ka.

Dodaj komentarz:

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*
*