Grodzisko w Rękoraju

Jadąc z Moszczenicy przez wieś Gajkowice, warto skręcić w prawo, w polną drogę wiodącą w stronę wioski Rękoraj, ku zapomnianym przez ludzi, mocno zarośniętym drzewami, a jesienią również grzybami, nasypom wczesnośredniowiecznego grodziska.

To ciągle tajemnicze i nie do końca poznane grodzisko wznosi się na bagnistych łąkach, na prawym brzegu rzeki Moszczanki, której szereg drobnych cieków wodnych zasila teren wokół niego.

W 1967 roku z inicjatywy Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi rozpoczęto tam badania wykopaliskowe. Dzięki nim posiadamy pewne informacje o tym niewątpliwie ciekawym miejscu.

Grodzisko tworzyły dwa wały, zewnętrzny i wewnętrzny. Wskutek zniszczeń dokonywanych od wielu lat przez okolicznych mieszkańców wykopujących tam kamienie oraz ziemię, wysoki wał zewnętrzny zachował się jedynie w części zachodniej. Miał on u podstawy szerokość około piętnastu metrów, a wysokość około pięciu metrów od poziomu łąk. Przeprowadzona po wschodniej stronie wału wewnętrznego, biegnąca przy samym grodzisku droga od wsi Rękoraj do Gościmowic również w poważnym stopniu go uszkodziła, mimo tego do dziś zachował się on w postaci pierścienia.

Podczas wymienionych badań, na szczycie wału odkryto dużą ilość spalonego, luźno rozrzuconego drewna oraz mnóstwo kamieni. Mogły być to ślady konstrukcji izbicowej, wypełnionej kamieniami. Od strony zewnętrznej wał umocniony był płaszczem glinianym. Na wewnętrznym stoku odkryto niewielkie fragmenty spalonej konstrukcji dachówkowej oraz niezbyt grube płaty gliny, miejscami przepalonej na kolor czerwony.

Wśród znalezionych zabytków ruchomych na grodzisku w Rękoraju dominowała ceramika. Oprócz niej znaleziono drobne fragmenty przedmiotów żelaznych i kilka kawałków żelaznego żużla. Chronologię grodziska ustalono na podstawie owej ceramiki na koniec wieku IX do wieku XII.

O grodzisku w Rękoraju nie zachowały się prawdopodobnie żadne historyczne wzmianki. Położone jest na obszarze dawnej kasztelanii wolborskiej. Grodzisko to jest jedynym tego rodzaju obiektem starszego typu na terenie tejże kasztelanii, co może sugerować, iż Rękoraj był dawnym grodem opolnym, w którym później mógł przez pewien czas przebywać kasztelan wolborski.

Jak podawał Rawita-Witanowski, z grodziskiem związane są miejscowe podania, o ukrytych skarbach, których pomimo poszukiwań dotąd nie odkryto, czy o podziemnych przejściach.

opr. red.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *